قعطی اینترنت بین‌المللی و تعطیلی کسب و کارهای دیجیتالی تا به کی؟

به گزارش کارنامه فردا،دریادداشت عبدالرسول جوادی بالاجاده آمده؛از حوادث جنگ داخلی دیماه ۱۴۰۴ تا کنون،مشکل قطعی اینترنت بین المللی موجب بروز مشکلاتی عدیده برای صاحبان کسب و کارهای دیجیتالی شده است و عملا کسب و کارها تعطیل و خسارت سنگینی بر صنایع و تجارت وارد شد.

امروزه اینترنت یکی از ضروری ترین نیازهای اساسی جامعه برای انجام امور مهم زندگی اجتماعی بویژه اقتصاد به شمار میرود .

متاسفانه عدم برنامه ریزی مسئولان کشور در این بخش موجب رکود فعالیتهای اقتصادی بین المللی،تجارت الکترونیکی و حتی کسب و کارهای خرد شده است .

بخش مهمی از جامعه با بهره گیری اینترنت در صنعت،تولید و تجارت فعالیت دارند و مهمترین ابزار کاری اینترنت است که متاسفانه دستخوش حوادث قرار گرفته و تعطیلی مدت دار آن موجب نگرانی و خسارات سنگین فعالان این عرصه شده است .

سوال اینجاست؟ با این همه تشکیلات و ساختارهای مدیریتی در بخش فضای مجازی کشور هیچ راهکاری بجز تعطیلی اینترنت بین المللی وجود ندارد؟

پس ماموریت این همه تشکیلات از شورای عالی فضای مجازی و وزارت ارتباطات و سازمان تنظیم مقررات و …و شرکتهای اپراتورها چیست؟

آیا برای تعطیل کردن یک خدمت اینهمه تشکیلات نیاز هست؟

اینترنت ملی که بیش از دو دهه از عمر آن میگذرد به یک آرزوی دست نیافتنی تبدیل شد.
با این شرایط تعطیلی مستمر اینترنت،
چرا خدمات چون مکالمه و بسته های اینترنتی دائم در حال افزایش است ؟
گویی رسالت اینهمه تشکیلات و شورای عالی و …صرفا در تصمیم گیری افزایش نرخ خرید خدمات خلاصه میشود .

دولت چه اقدامی برای جبران خسارات ناشی از قطعی مستمر اینترنت برای فعالان این بخش انجام داده است .

اینترنت ملی که پاسخگوی نیاز تجارت و اقتصاد بین المللی نمی باشد و حتی مرورگرهای تعریف شده هم خالی از پیشینه و محتوا هستن چطور محل رجوع مردم باشند.

اینترنت بین المللی اگر دچار مشکلات امنیتی میکند چطور طبقه بندی و در اختیار عده ای قرار میگیرد و عملا بازاری برای دلالی و تجارت تبدیل شد

عدالت اجتماعی با طبقه بندی کردن اینترنت حاصل نمیشود اینترنت پرو با آن هزینه های خرید خدمات و اینترنت سفید برای آن دسته از خواص جامعه،چگونه امکان توجیح امنیتی برای کاربران دارد .

اگر شرایط کشور برای دسترسی ها در موضوع حفظ امنیت قطعی اینترنت مهم است !
چرا این اهمیت را طبقه بندی میکنید و عملا قشر خواص و مرفه جامعه امکان دسترسی آنهم با صرف هزینه های بسیار را دارا می باشند؟

پس اینهمه سازمان های فناوری فعال در بخش زیر ساخت‌های اینترنت در این دو دهه چه اقداماتی داشتن که هنوز امکان بهره گیری از اینترنت ملی به معنای واقعی برای کاربران وجود ندارد.

انتظار است تا مدیران اجرایی کشور برای رفع این نقیصه و نیاز واقعی جامعه اقدامی کنند و بجای تصمیم گیری های افزایش نرخ خرید خدمات و طبقه بندی های مالی و تجارت در این بخش برای رفع آسیب و تبدیل تهدید به فرصت برنامه ریزی و اقدام نمایند.