مازندران؛میراث سبز،تهدیدخاکستری 

به گزارش کارنامه فردا ،مازندران را با جنگل‌های هیرکانی، شالیزارهای بی‌پایان و ساحل‌های بی‌کرانش می‌شناسیم. اما در میان این زیبایی‌ها، زنگ خطر یک بحران اجتماعی-زیست‌محیطی بلندتر از همیشه به گوش می‌رسد: رشد بی‌رویه ویلاهای شخصی

ویلاسازی در مازندران پدیده‌ای نیست که به تازگی آغاز شده باشد، اما این روند در سال‌های اخیر، با تغییر سبک زندگی و افزایش مهاجرت موقت شهرنشینان، ابعاد بی‌سابقه‌ای پیدا کرده است. هر سال هزاران هکتار از زمین‌های کشاورزی و جنگل‌های بکر به قربانیان این سوداگری تبدیل می‌شوند. زمین‌هایی که زمانی قوت مردم منطقه بودند، امروز تبدیل به حیاط خلوت‌هایی شده‌اند که شاید تنها چند هفته در سال استفاده شوند.

پشت این تغییر اما، زخم‌هایی اجتماعی نیز وجود دارد.
مهاجرت معکوس به روستاهای مازندران، به امید زندگی بهتر، موجب افزایش هزینه‌های زندگی محلی شده است.
نسل جدید کشاورزان، زمین‌های پدری‌شان را به قیمتی ناچیز واگذار می‌کنند و خود را در حاشیه زندگی شهری می‌بینند ‌و بسیاری از جوانان خوش آتیه مازندرانی، که روزی بر شالیزارها و باغ‌های پدری کار می‌کردند، اکنون به نیروی کار ساختمانی برای ساخت همین ویلاها تبدیل شده‌اند؛ ویلاهایی که برایشان نه کارآفرینی دارد و نه بهره‌ای از رفاه.

آیا مازندران سبز را برای نسل‌های آینده حفظ خواهیم کرد، یا فقط تلی از خاطرات سبز برایشان باقی می‌گذاریم؟ پاسخ به این سؤال بیش از هر چیز به سیاست‌گذاری‌های مسئولانه و تغییر نگاه جمعی به توسعه وابسته است.

درحوزه سیاست‌گذاری،چند اقدام ضروری به نظر می‌رسد:
نخست باید قوانین محکم و دقیق‌ تری برای حفاظت از زمین‌های کشاورزی و جنگل‌ها و جلوگیری از تغییر کاربری اراضی اجرا شود چرا که توسعه پایدار نیازمند حفظ منابع طبیعی به عنوان ستون‌های اصلی زندگی است.

قدم دوم آموزش و آگاهی‌بخشی به کشاورزان و مالکان محلی از رهگذر رسانه های جمعی و تولیدات رسانه ای است که آنان را از عواقب فروش زمین‌های اجدادی مطلع کند.

در کنار موارد فوق، تشویق به کشاورزی مدرن با حمایت و تسهیلات دولتی ‌میتواند کشاورزی را به فعالیتی اقتصادی و سودآورتر تبدیل کند
همچنین سیاستگذاران با تنظیم دقیق قوانینی برای کنترل مهاجرت شهری به روستاها و اخذ مالیات از املاک تفریحی، می‌توانند تا حدودی روند ویلاسازی را کندتر کنند.

با این حال کفه‌ی ترازوی تغییر نگاه جمعی از تمام راهکاری جلوگیری از این معضل استانی، سنگین تر است
برای حفظ هویت مازندران، همه ما به عنوان مسافران ،سرمایه‌گذاران و یا بومیان میراث دار این منطقه باید مسئولانه‌تر عمل کنیم. طبیعت مازندران، امانتی است که به ما سپرده شده و آینده آن تنها با مشارکت آگاهانه مردم و سیاست‌گذاران تضمین می‌شود.

نگین سبز مازندران می‌تواند سالها بر انگشتری ایران اسلامی بدرخشد
اگر امروز تصمیم بگیریم که با چشم‌پوشی از سود‌های کوتاه‌مدت، آینده‌ای خاکستری برایش رقم نزنیم.

خبرنگار- علی بابایی کلاریجانی